Το κριτήριο της διάκρισης εργάτη - υπαλλήλου
| 13 Δεκέμβριος 2008
Το κριτήριο της διάκρισης στηρίζεται στη φύση της εργασίας που παρέχεται. Υπάλληλος είναι εκείνος που παρέχει εργασία μη σωματική, δηλαδή, όπου προέχουν το πνευματικό στοιχείο και το στοιχείο της καθοδήγησης. Αντίθετα, εργάτης είναι εκείνος που παρέχει εργασία κυρίως σωματική που συνήθως είναι εκτελεστική εργασία. Ουσιαστικά πρόκειται για μία διαφοροποίηση ανάμεσα σε εκείνους που εργάζονται στα γραφεία και σε εκείνους που εργάζονται στο χώρο της παραγωγής. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι και αρκετοί που εργάζονται στον χώρο της παραγωγής, ασκούν πνευματική εργασία.
Όταν η εργασία έχει μικτό χαρακτήρα, το βάρος πέφτει στο στοιχείο που κυριαρχεί. Για να χαρακτηριστεί ωστόσο κάποιος ως υπάλληλος, πρέπει να έχει θεωρητικές γνώσεις που να του επιτρέπουν να παρέχει εργασία πνευματικής φύσης. Αν είναι απλός κάτοχος μίας τεχνικής, χωρίς να έχει θεωρητικές γνώσεις που να του επιτρέπουν να παρέχει εργασία πνευματικής φύσεις, θεωρείται εργάτης.
Η νομολογία δέχεται ότι για το χαρακτηρισμό κάποιου ως υπαλλήλου δεν αρκεί η άσκησή του στο χειρισμό και στη ρύθμιση των μηχανικών μέσων με τα οποία, χάρη στην αλματώδη τεχνική πρόοδο αναπληρώνεται η καταβολή μυϊκής δύναμης, αλλά απαιτείται ξεχωριστή εμπειρία, θεωρητική μόρφωση και κυρίως ανάπτυξη πρωτοβουλίας και ανάληψη ευθύνης κατά την εκτέλεση της εργασίας. Ωστόσο η έννοιες του υπαλλήλου και του εργάτη είναι νομικές. Για αυτό δεν έχει σημασία ο χαρακτηρισμός που δίνεται κάθε φορά από εργοδότη αλλά ανήκει στο δικαστήριο να ελέγξει, με βάση την παρεχόμενη εργασία, σε ποια κατηγορία ανήκει ο μισθωτός.
Δημοσίευση σχολίων μέσω RSS feed
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|