9/2008 ΑΠ(Ολομ): Για την αμοιβή δικηγόρου απαιτείται η σύνταξη του δικογράφου & δεν αρκεί μόνο η υπογραφή του.

16 Οκτώβριος 2008

Αριθμός 9/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΕ ΤΑΚΤΙΚΗ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές της Α' Σύνθεσης: Βασίλειο Νικόπουλο, Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Λοβέρδο, Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπροέδρους του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Δαλιάνη, Ρένα Ασημακοπούλου, Ηλία Γιαννακάκη, Γρηγόριο Μάμαλη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Ειρήνη Αθανασίου, Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Αλέξανδρο Νικάκη, Χαράλαμπο Παπαηλιού, Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Θεοδώρα Γκοΐνη, Ζήση Βασιλόπουλο, Αναστάσιο Λιανό, Ιωάννη Παπουτσή, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Νικόλαο Λεοντή- Εισηγητή, Βιολέττα Κυτέα και Ελευθέριο Μάλλιο Αρεοπαγίτες (κωλυομένων των λοιπών Δικαστών της σύνθεσης).

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 13 Δεκεμβρίου 2007, με την παρουσία του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σανιδά και της Γραμματέως Σουλτάνας Κουφιάδου, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας - καλούσας: Χ1, η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Μικρό.

Της αναιρεσιβλήτου - καθής η κλήση: Ανωνύμου Εταιρείας με την επωνυμία "..........", που εδρεύει στο Ελληνικό Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Ιωάννης Νικολάου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20.03.2003 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, η οποία κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 327/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 8384/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 20.03.2005 αίτησή της. Στη συνέχεια, εκδόθηκε η 1467/2007 απόφαση του Β1' Πολιτικού Τμήματος, η οποία παρέπεμψε στην Τακτική Ολομέλεια του Δικαστηρίου αυτού τους αναφερόμενους στο σκεπτικό λόγους της από 20.03.2005 αιτήσεως για αναίρεση της 8384/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Μετά την πιο πάνω απόφαση και την από 16.07.2007 κλήση της αναιρεσείουσας η προκείμενη υπόθεση φέρεται στην Ολομέλεια του Δικαστηρίου τούτου.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους ανέπτυξαν προφορικά τους σχετικούς ισχυρισμούς τους και ζήτησαν ο μεν της αναιρεσείουσας- καλούσας την παραδοχή των παραπεμφθέντων λόγων της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, ο δε της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

Ο Εισαγγελέας, αφού έλαβε τον λόγο από τον Πρόεδρο, πρότεινε να απορριφθούν οι παραπεμφθέντες στην Ολομέλεια του Δικαστηρίου αυτού λόγοι αναιρέσεως.

Κατόπιν αυτών, ο Πρόεδρος έδωσε εκ νέου το λόγο στους προαναφερόμενους πληρεξουσίους των διαδίκων, οι οποίοι αναφέρθηκαν σε όσα προηγουμένως είχαν αναπτύξει.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη 421/7-4-2005 αίτηση αναιρέσεως ο πρώτος λόγος της οποίας παραπέμφθηκε με την 1467/2007 απόφαση του Β' Τμήματος του Αρείου Πάγου στην Τακτική αυτού Ολομέλεια, προσβάλλεται η 8384/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, κατ' επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 § 2 ΚΠολΔ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων.

Ειδικότερα, με την 50433/160/1-4-2003 αγωγή εφέρετο προς διάγνωση, πλην άλλων, αξίωση της ενάγουσας και ήδη αναιρεσείουσας δικηγόρου από οφειλόμενη αμοιβή της από την εναγόμενη και ήδη αναιρεσίβλητη για την υποβολή κατ' εντολή της τελευταίας της από 17-12-2002 και ενώπιον του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου, στο Παρίσι, απευθυνομένης αιτήσεως περί διαιτητικής επιλύσεως της διαφοράς μεταξύ αυτής και της εταιρείας "............". Επί της εν λόγω αγωγής εκδόθηκε, κατά μερική παραδοχή της, η 327/2003 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και σε δεύτερο βαθμό, ύστερα από τις 113/2004 και 2160/2004 εφέσεις των κατά την πρωτοβάθμια δίκη διαδίκων, η 8384/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία η εν λόγω αξίωση της ενάγουσας αξιολογήθηκε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, με την αιτιολογία ότι η συμμετοχή της τελευταίας περιορίσθηκε στην υπογραφή της στην αίτηση διαιτησίας, υπογραφόμενη παράλληλα από τους δικηγόρους ........ , από τους οποίους και μόνο διατυπώθηκε και συντάχθηκε, μη δικαιουμένη εντεύθεν την διωκόμενη δικηγορική αμοιβή της.

Την τελευταία αυτή απόφαση προσέβαλε η ηττηθείσα εκκαλούσα κατά το κεφάλαιο τούτο με την ερευνώμενη αίτηση αναιρέσεως, αποδίδουσα δι' αυτής, με αναφορά στο άρθρο 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ, ευθεία (1ος λόγος αναιρέσεως) και εκ πλαγίου (2ος λόγος αναιρέσεως) παραβίαση του άρθρου 173 του ν.δ. 3026/1954 (Κώδικας Περί Δικηγόρων).

Επί της εν λόγω αιτήσεως αναιρέσεως εκδόθηκε κατά πλειοψηφία, με διαφορά μίας ψήφου, η 1467/2007 απόφαση του Β' Τμήματος του Αρείου Πάγου, ακολουθώντας την αντιμαχομένη περί τούτου νομολογία (ΑΠ 1162, 1166/2001 και 595/2002, αντίστοιχα), με την οποία οι λόγοι αναιρέσεως αξιολογήθηκαν ως κατ' ουσίαν αβάσιμοι, σε συνέπεια με τη νομική παραδοχή της γνώμης που πλειοψήφισε ότι κατά τους ορισμούς και την έννοια των 100, 123 και 173 του Κώδικα Περί Δικηγόρων το δικαίωμα του δικηγόρου να απαιτήσει την προβλεπόμενη από τις εν λόγω διατάξεις αμοιβή προϋποθέτει ολοκληρωμένη την ενέργεια σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση για την οποία προβλέπεται αμοιβή και ειδικότερα διατύπωση από το δικηγόρο του οικείου διαδικαστικού εγγράφου και υπογραφή του από τον ίδιο.

Αντίθετα κατά την μειοψηφούσα γνώμη η μη κατάρτιση (σύνταξη) από το δικηγόρο που υπογράφει κάποιο δικόγραφο δεν επιδρά επί της αξιώσεώς του προς απόληψη της από τα άρθρα 100 επ. του Κώδικα Περί Δικηγόρων προβλεπομένης ελαχίστης δικηγορικής αμοιβής, την οποία αυτός δια μόνης της υπογραφής της αιτήσεως διαιτησίας, ως διαδικαστικού εγγράφου, δικαιούται, έστω και αν το περιεχόμενό της συντάχθηκε (διατυπώθηκε) από άλλον δικηγόρο, καταλήγουσα ότι το δικαστήριο της ουσίας με τις απορριπτικές επί της αξιώσεως αυτής της αναιρεσείουσας αιτιολογίες του παραβίασε ευθέως το άρθρο 173 του Κώδικα Περί Δικηγόρων, αξιολογώντας ως βάσιμο τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, χωρίς παράλληλα να στοιχειοθετείται εκ πλαγίου παραβίαση της αυτής διατάξεως, κατά τον ελεγχόμενο ως αβάσιμο δεύτερο λόγο αναιρέσεως.

Λόγω της λήψεως της αποφάσεως αναφορικά με την βασιμότητα του πρώτου λόγου αναιρέσεως με πλειοψηφία μίας ψήφου, παραπέμφθηκε κατά τούτο η υπόθεση στην Τακτική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με την εν λόγω απόφαση, ανταποκρινόμενη στην απορρέουσα από το άρθρο 563 § 2 εδ. β ΚΠολΔ δικονομική της υποχρέωση, και με την έννοια αυτή ερευνάται στη συνέχεια.

Ειδικότερα, κατά το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναιρέσεως για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου αν αυτός δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένως, η δε παραβίαση εκδηλώνεται, είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 123 § 1 του Κώδικα Περί Δικηγόρων, για τη σύνταξη της αιτήσεως περί διαιτησίας το ελάχιστο όριο της αμοιβής κανονίζεται κατά το άρθρο 100 του ιδίου Κώδικα με βάση το ποσό του αντικειμένου της διαφοράς, κατά δε το άρθρο 100 § 1 το ελάχιστο όριο της αμοιβής για τη σύνταξη κύριας αγωγής ορίζεται σε ποσοστό 2% επί της αξίας του αντικειμένου της αγωγής. Κατά τους ορισμούς και την έννοια των εν λόγω διατάξεων, στις οποίες γίνεται λόγος "για τη σύνταξη", το δικαίωμα του δικηγόρου να απαιτήσει την προβλεπόμενη από τις εν λόγω διατάξεις αμοιβή προϋποθέτει ολοκληρωμένη την ενέργεια σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση για την οποία προβλέπεται η εν λόγω αξίωσή του και ειδικότερα διατύπωση από το δικηγόρο του περιεχομένου του οικείου διαδικαστικού εγγράφου και υπογραφή του από τον ίδιο. Η νομική αυτή παραδοχή δεν αναιρείται από το άρθρο 173 του ιδίου Κώδικα, κατά τους ορισμούς του οποίου "Η υπογραφή εγγράφου παρά δικηγόρου χορηγεί αυτώ το δικαίωμα της κατά τον παρόντα νόμον πλήρους δια την σύνταξιν του εγγράφου αμοιβή". Με το άρθρο αυτό ορίζεται ως επιπρόσθετη προϋπόθεση για να δικαιούται ο δικηγόρος της απόληψη της προβλεπομένης αμοιβής η υπογραφή του δικογράφου της αγωγής, το περιεχόμενο της οποίας εκείνος έχει διατυπώσει, με την οποία και ολοκληρώνεται η σύνταξή της. Μόνο η σύνταξη του κειμένου αυτής ή η υπογραφή της δεν αρκεί. Με τη ρύθμιση αυτή γίνεται αντιδιαστολή προς εκείνη των προηγουμένων άρθρων 160 και 161, με τα οποία προβλέπεται αμοιβή για τη σύνταξη εκθέσεως για τον έλεγχο τίτλων ιδιοκτησίας ακινήτου (άρθρο 160) ή ιδιωτικών εγγράφων ή σχεδίων δημοσίων εγγράφων για κάθε είδους δικαιοπραξίες (άρθρο 161) χωρίς να απαιτείται στις περιπτώσεις αυτές και η υπογραφή του δικηγόρου για τη λήψη της αμοιβής του.

Προς την ακολουθούμενη ερμηνεία του άρθρου 173 του Κώδικα Περί Δικηγόρων συμπορεύεται και το άρθρο 51 §§ 1,3 του ιδίου Κώδικα, με το οποίο τιμωρείται πειθαρχικώς τουλάχιστον με πρόστιμο ο δικηγόρος που υπογράφει γνωμοδοτήσεις, δικόγραφα ή άλλα έγγραφα, τα οποία δεν έχουν συνταχθεί από εκείνον ή για τα οποία δεν διασκέφθηκε με τον συντάκτη τους. Η απόληψη αμοιβής για πειθαρχικώς ελεγχόμενη δικαστική ενέργεια δεν ανταποκρίνεται στη νομοθετική βούληση και δεν δικαιολογείται. Κατά τις ενδιαφέρουσες τον ερευνώμενο λόγο αναιρέσεως ανέλεγκτες ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως. "Αρχές Ιουνίου 2002 καταρτίσθηκε μεταξύ των διαδίκων σύμβαση, με την οποία η αναιρεσείουσα, Δικηγόρος Αθηνών, ανέλαβε την υποχρέωση να παρέχει στην αναιρεσίβλητη ανώνυμη εταιρία τις νομικές της υπηρεσίες με μηνιαία πάγια αντιμισθία, που καθορίσθηκε, σύμφωνα με την από ............... επιστολή της αναιρεσίβλητης προς την αναιρεσείουσα, σε 1750 ευρώ για τη διεκπεραίωση των τρεχουσών νομικών της υποθέσεων για την άσκηση των οποίων θα απασχολείται τριάντα ώρες μηνιαίως, για δε την περίπτωση αναθέσεως διεκπεραιώσεως ειδικών νομικών υποθέσεων πέραν του ανωτέρω χρόνου συμφωνήθηκε, πέραν της αντιμισθίας, αμοιβή ίση με τις επιπλέον ώρες απασχόλησης της αναιρεσείουσας πολλαπλασιαζόμενες με το ποσό των 60 ευρώ ανά ώρα. Στα πλαίσια της συμφωνίας αυτής η αναιρεσείουσα προσέφερε από 1-6-2002 και εξής τις δικηγορικές της υπηρεσίες στην αναιρεσίβλητη αμειβόμενη κατά τα προεκτεθέντα. Στη σύμβαση αυτή συμβλήθηκε η αναιρεσίβλητη εταιρία δια του νομίμου εκπροσώπου της Γ1. Το Σεπτέμβριο του 2004 η αναιρεσίβλητη εταιρία, δια του ιδίου νομίμου εκπροσώπου της, έδωσε εντολή στην αναιρεσείουσα να ασκήσει αγωγή διεκδικήσεως αποζημίωσής της κατά των κατωτέρω συνεργατών της, που δραστηριοποιούνταν στη Θεσσαλονίκη, Κρήτη και Αθήνα, και φέρονταν να διαπράττουν σε βάρος της πράξεις αθεμίτου ανταγωνισμού, προξενώντας της έτσι θετική και αποθετική ζημιά.

Πιο συγκεκριμένα, η αναιρεσίβλητη ετύγχανε αποκλειστική εισαγωγέας και διανομέας στην Ελλάδα όλων των προϊόντων κλιματισμού και θέρμανσης της αλλοδαπής εταιρίας "......", που εδρεύει στην Οστάνδη του Βελγίου, με δικαίωμα να χρησιμοποιεί τα σήματά της, να διαφημίζει τα προϊόντα της, να τα υποστηρίζει τεχνικά και να εγγυάται την καλή λειτουργία αυτών. Στο πλαίσιο αυτό των αποκλειστικών δικαιωμάτων η αναιρεσίβλητη εταιρία δημιούργησε στην Ελλάδα ένα δίκτυο εξουσιοδοτημένων συνεργατών της, οι οποίοι διέθεταν στον τόπο της εμπορικής τους δραστηριοποίησης τα προϊόντα της αλλοδαπής εταιρίας που προμηθεύονταν από την αναιρεσίβλητη. Η τελευταία, λοιπόν, διαπίστωσε πως οι συνεργάτες της, ήτοι οι εταιρίες "......", που εδρεύει στο ....., "..........", που εδρεύει στη ......, και "....", που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής, κατά παράβαση των μεταξύ τους συμφωνηθέντων και με σκοπό τον αθέμιτο ανταγωνισμό, προμηθεύονταν τα προϊόντα αυτά απευθείας από την αλλοδαπή εταιρία.

Σε εκτέλεση της πιο πάνω εντολής της αναιρεσίβλητης, η αναιρεσείουσα συνέταξε και κατέθεσε την 1-11-2002 στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών την από 30-10-2002 αγωγή της αναιρεσίβλητης εταιρίας κατά των πιο πάνω εταιριών και των α) ..... , ατομικά και ως νομίμου εκπροσώπου της πρώτης ανώνυμης εταιρίας, β) Β1, ατομικά και ως νομίμου εκπροσώπου της δεύτερης εταιρίας περιορισμένης ευθύνης και γ) ...... ατομικά και ως νομίμου εκπροσώπου της τρίτης ανώνυμης εταιρίας, με αίτημα να παύσουν τις αναγραφόμενες πράξεις αθεμίτου ανταγωνισμού και να υποχρεωθούν να καταβάλουν στην αναιρεσίβλητη (εκεί ενάγουσα), αλληλεγγύως και εις ολόκληρο έκαστος, το συνολικό ποσό των 7.588.208,04 ευρώ, εντόκως, σε αποκατάσταση της ζημίας που της προξένησαν με την περιγραφόμενη παράνομη συμπεριφορά τους. Για την δικαστική αυτή εργασίας (σύνταξη της προαναφερομένης αγωγής), όπως και για εκείνη της πιο κάτω υπόθεσης διαιτησίας, οι διάδικοι αποδέσμευσαν τον καθορισμό της αμοιβής της αναιρεσείουσας από την αρχική συμφωνία τους για πάγια αντιμισθία και χρονοχρέωση, χωρίς όμως και να καθορίσουν το ύψος αυτής. Προς τούτο συντάχθηκε από την αναιρεσίβλητη η από .... επιστολή της προς την αναιρεσείουσα υπογεγραμμένη από τον ανωτέρω νόμιμο εκπρόσωπό της Γ1, κάτω από την εταιρική της επωνυμία, καθώς και από το Γενικό Διευθυντή της ......., που έχει ως περιεχόμενο τα εξής: "......ΘΕΜΑ: ΕΙΔΙΚΕΣ ΝΟΜΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ. Κυρία Χ1, σε συνέχεια της μέχρι σήμερα συνεργασίας μας, σας γνωρίζουμε ότι για την εκ μέρους σας διεκπεραίωση της υπόθεσης της τακτικής αγωγής της εταιρίας μας ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και τα αντίστοιχα ασφαλιστικά μέτρα ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και των: α)......, β)...... , γ) ...... ΕΠΕ, δ) Β1, ε) ..... και στ)...... , τα δικόγραφα των οποίων ήδη κατ' εντολή μας συντάξατε και καταθέσατε αρμοδίως, καθώς και της υπόθεσης της διαιτησίας μεταξύ της εταιρίας μας και της ......., η αμοιβή σας δεν θα υπολογιστεί με βάση την ανά ώρα απασχόλησή σας, αλλά με νεώτερη μεταξύ μας συμφωνία, η οποία θα καθοριστεί εντός των προσεχών ημερών, παρακαλούμεν, όπως συνεχίσετε μέχρι τότε την υπεράσπιση των παραπάνω δικογράφων". Τέτοια ειδική συμφωνία για το ύψος της αμοιβής δεν επακολούθησε, και συνεπώς η αμοιβή της αναιρεσείουσας, που οφείλει να της καταβάλει η αναιρεσίβλητη για τη σύνταξη της πιο πάνω αγωγής, πρέπει να οριστεί, σύμφωνα με το άρθρο 100 παρ. 1 σε συνδυασμό με το άρθρο 98 παρ. 1 του "κώδικα περί δικηγόρων", σε ποσοστό 2% επί της αξίας του απαιτουμένου με την άνω αγωγή χρηματικού ποσού των 7.558.208,04 ευρώ, που ανέρχεται σε 151.164.16 ευρώ. Στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι η αναιρεσείουσα δεν εκτέλεσε τελικά την προαναφερόμενη εντολή της αναιρεσίβλητης να συντάξει την από 17-12-2002 αίτησή της περί διαιτητικής επίλυσης διαφοράς, που είχε προκύψει μεταξύ αυτής και της εταιρίας "......", ενώπιον του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου, και με την οποία η αναιρεσίβλητη ζητούσε από την αλλοδαπή εταιρία να της καταβάλει το ποσό των 80.222.899 ευρώ. Ως εκ τούτου η αναιρεσείουσα δεν δικαιούται εν προκειμένω την αιτουμένη με την κρινομένη αγωγή ελαχίστη αμοιβή του 2% επί της αντικειμένου της αίτησης αυτής για διαιτησία.

Πιο συγκεκριμένα, το περιεχόμενο της αίτησης αυτής λόγω του αντικειμένου της που απαιτούσε εξειδικευμένες γνώσεις επί εμπορικών θεμάτων, κατόπιν εντολής της αναιρεσίβλητης διατυπώθηκε και υπογράφτηκε από τους δικηγόρους ....... , επίκουρο καθηγητή του Εμπορικού Δικαίου στο ........, και..... , με μεταπτυχιακές σπουδές στο οικονομικό δίκαιο, ο οποίος και ορίστηκε με την αίτηση πληρεξούσιος δικηγόρος και αντίκλητος της αναιρεσίβλητης. Η αίτηση κατατέθηκε στην αγγλική γλώσσα στην έδρα του Επιμελητηρίου στο Παρίσι την 18-12-2002, και στις 14-9-2003 κατατέθηκαν σχετικές προτάσεις στην αγγλική, που συντάχθηκαν και υπογράφτηκαν από τους ανωτέρω δύο δικηγόρους, που έχουν κοινό γραφείο στην Αθήνα. Η μόνη συμμετοχή της αναιρεσείουσας στην ενέργεια αυτή ήταν η εκ μέρους της παροχή στους άνω δικηγόρους πληροφοριών σχετικών με την υπόθεση διαιτησίας, που κατείχε ως δικηγόρος της αναιρεσίβλητης. Η κρίση αυτή του Δικαστηρίου ενισχύεται και από το γεγονός του διαφορετικού περιεχομένου της αίτησης διαιτησίας και της πιο πάνω συνταχθείσας από την αναιρεσείουσα αγωγής σε σχέση με το κρίσιμο θέμα της αντισυμβατικής συμπεριφοράς της αλλοδαπής εταιρίας και των συνεργατών της αναιρεσίβλητης απέναντι της τελευταίας, αφού στην μεν αγωγή αναγράφεται ότι οι τότε εναγόμενοι προσέγγισαν την αλλοδαπή εταιρία και άρχισαν να προμηθεύονται απ' αυτήν τα προϊόντα της, στη δε αίτηση διαιτησίας, αντίθετα, ότι η αλλοδαπή εταιρία προσεταιρίστηκε το δίκτυο της αναιρεσίβλητης για να συνεργαστεί απευθείας με τα μέλη του. Εξάλλου, η αναιρεσείουσα για την πιο πάνω συνδρομή της στην αίτηση διαιτησίας εισέπραξε την ημέρα της σύνταξής της ως αμοιβή το ποσό των 5.000 ευρώ (βλ. το υπ' αριθμό 32253/17-12-2002 ένταλμα πληρωμής με αναγραφομένη αιτία καταβολής του ποσού αυτού την "διαιτησία"). Για την καταβολή αυτή, που η αναιρεσίβλητη δεν δίνει κάποια εξήγηση, ο δε πρώτος μάρτυρας (πατέρας της) καταθέτει πως το ποσό των 5.000 ευρώ καταβλήθηκε στο γραφείο του ...... , κάτι που διαψεύδεται από το ένταλμα πληρωμής σε συνδυασμό με το συνοδεύον αυτό αποδεικτικό κατάθεσης του ποσού στο λογαριασμό της αναιρεσείουσας. Αλλά και η υπογραφή της αναιρεσείουσας στην αίτηση διαιτησίας, ανάμεσα στις υπογραφές των δύο προαναφερομένων δικηγόρων, δεν αναιρεί τα πιο πάνω, αφού, για να δικαιούται η ενάγουσα την προβλεπομένη από τον Κώδικα Δικηγόρων αμοιβή του άρθρου 100 στην αίτηση διαιτησίας, θα έπρεπε να είχε διατυπώσει το περιεχόμενο του διαδικαστικού αυτού εγγράφου, γεγονός που εν προκειμένω δεν συνέβη".

Με τις αιτιολογίες της αυτές η προσβαλλόμενη απόφαση, κατ' ορθή ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 173 του Κώδικα Περί Δικηγόρων, αξιολόγησε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την αξίωση της ενάγουσας ποσού 1.600.000 ευρώ για οφειλόμενη κατά τους αγωγικούς της ισχυρισμούς δικηγορική της αμοιβή από τη σύνταξη της αιτήσεως περί διαιτησίας και απέρριψε τον υποστηρίζοντα τα αντίθετα λόγο εφέσεως, με άμεση δικονομική συνέπεια ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, που παραπέμφθηκε στην Τακτική Ολομέλεια, να ελέγχεται ως αβάσιμος.

Συνακόλουθα αυτών πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως. Τέλος εκτιμάται ότι τα δικαστικά έξοδα των διαδίκων πρέπει να συμψηφισθούν στο σύνολό τους, λόγω της ιδιαίτερης δυσχέρειας που παρουσιάζει η ερμηνεία της διατάξεως του άρθρου 173 του Κώδικα Περί Δικηγόρων, που εφάρμοσε η προσβαλλόμενη απόφαση (ΚΠολΔ 183, 173), παραδοχή η οποία επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι περί της εννοίας της εν λόγω διατάξεως εκδόθηκαν οι παραπάνω σημειούμενες αντίθετες αποφάσεις του Αρείου Πάγου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 421/7-4-2005 αίτηση για αναίρεση της 8384/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και Συμψηφίζει στο σύνολό τους τα δικαστικά έξοδα των διαδίκων.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 3 Απριλίου 2008. Και
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 17 Απριλίου 2008.