Ο μονόλογος του (κακόπιστου) οφειλέτη
|
12 Οκτώβριος 2008
«Κι άλλο χαρτί από την Τράπεζα. Πω, πω, δε βαριούνται ρε παιδί μου αυτοί οι άνθρωποι καθόλου να γράφουν κάθε φορά τα ίδια; Το τρίτο είναι που μου έρχεται από την Τράπεζα αυτή την εβδομάδα. Να δεις που αυτοί εκεί με έχουν βάλει στο μάτι, ε; Άραγε και στους άλλους στέλνουνε τα ίδια, ή μόνο σε εμένα; Αυτό πρέπει να το ρωτήσω. Θα κάνω φασαρία στο διευθυντή του υποκαταστήματος. Δεν μπορούν να με προσβάλλουν έτσι. Τι χρωστάμε στο κάτω κάτω; Τρεις πιστωτικές, το καταναλωτικό που πήρα πέρυσι και το διακοποδάνειο του Αυγούστου.
Αφού το στεγαστικό, που είναι το σημαντικό, κάθε μήνα το πληρώνω. Το ίδιο και το εορτοδάνειο, που πήρα πρόπερσι. Αλλά και το άλλο του αυτοκινήτου, και αυτό τους το πληρώνω. Τι θέλουνε επιτέλους; Είπαμε, εντάξει, καθυστερήσαμε να πληρώσουμε 3-4, 8-9 δόσεις, ε τι θα κάνουνε, θα μας κρεμάσουνε δηλαδή;
Άσε που αυτοί μου τα δώσανε τα δάνεια, χωρίς να τους τα ζητήσω. Όχι κύριε διευθυντά θα του πω, σας ζήτησα εγώ ποτέ δάνειο; Ε; Σας ζήτησα; Αλλά αφού εγκρινότανε στο όνομά μου τα δάνεια χωρίς να κάνω ούτε καν αίτηση, τι να κάνω, να μην το πάρω; Αφού εκείνη η κοπέλα με καλούσε κάθε μέρα και μου έλεγε ότι την ίδια στιγμή αν έλεγα το οκ, 10.000 θα έμπαιναν στο λογαριασμό μου, χωρίς καμία επιβάρυνση! Τώρα που το σκέφτομαι, τρομερή προσφορά, θα ξαναπάρω.
Α, όχι καμία τύψη δεν έχω. Τα χρήματα των δανείων, τα χρειαζόμουν όλα, μέχρι σεντς. Γινόταν να έχει πάρει ο από πάνω το νέο μοντέλο της _____________ και εγώ να κυκλοφορώ ακόμη με το _______________ πενταετίας. Τι θα πει και ο κόσμος που με βλέπει; Αυτός δεν έχει λεφτά θα πει. Και άντε μετά να αλλάξεις αυτό που πιστεύει ο κόσμος για σένα.
Η μήπως γινόταν να έρχεται το καλοκαίρι και όλος ο κόσμος να πηγαίνει διακοπές και εγώ να μην πηγαίνω; Δεν θα κάνω εγώ σαν τους άλλους που στριμώχνονται στην Θεσσαλονίκης - Μουδανιών κάθε Σάββατο πρωί για ένα μπάνιο στην Καλλικράτεια. Δηλαδή, ούτε μία εβδομάδα στη Σαντορίνη δεν αξίζω; Ούτε μία;
Αλλά και το μωρό μου δεν μπορώ να αφήσω στεναχωρημένο. Τις προάλλες που πήγαμε στο COSMOS και έβλεπε τις βιτρίνες, σπάραξε η καρδιά μου όταν το έβλεπα να κοιτάει σαν απροστάτευτο κουταβάκι εναλλάξ εμένα και μετά εκείνο το φόρεμα των 350€. Δηλαδή, να στεναχωριέται τώρα το μωρό μου για 350€ ψωροευρόπουλα;
Α, και μη το ξανακούσω αυτό, ότι ξοδεύω λέει πολλά για διασκέδαση. ΜΙΑ φορά έρχεται ο Βασίλης στο χρόνο στη Θεσσαλονίκη και ΜΙΑ ο Πασχάλης, που είναι και συμπατριώτες. Όλα κι όλα, 2 μπουκαλάκια τη φορά για τους συμπατριώτες μου θα τα ανοίξω. Πως θα υποστηρίξουμε το τοπικό στοιχείο; Γι αυτό είδαν κι απόειδαν οι άνθρωποι και κατεβήκαν στην Αθήνα. Και αν δεν αλλάξουμε τακτική θα χάνουμε οι Θεσσαλονικείς και άλλα μεγάλα ταλέντα. Αμ, πως;
Και σιγά μωρέ, τι θα μου κάνουνε; Θα μου %(*^&^^#%^%^ μία μάντρα &^&^*^&^(^ , αυτό θα μου κάνουνε.
Ευτυχώς είναι ο δικηγόρος μου τσακάλι. Να μη φοβάμαι τίποτα μου λέει. Μόλις μου έρθουνε λέει 5-6 χαρτιά μαζεμένα θα πάω από εκεί και θα τα τακτοποιήσει όλα αυτός λέει. Το έχει ξανακάνει και άλλες πολλές φορές και μάλιστα το κάνει συνέχεια λέει. Θα της τα πάρουμε και χοντρά της τράπεζας μετά λέει. Θα κάνουμε αγωγή και θα ζητάμε αποζημίωση 500.000€, γιατί, να δεις πως μου το είπε, α, ναι, κακόπιστα και καταχρηστικά λέει η τράπεζα εξέδωσε τη διαταγή πληρωμής. Λέει και άλλα διάφορα, που δεν τα καταλαβαίνω, γιατί είναι νομικά, όμως είναι πολύ ωραία. Πηγαίνω από εκεί τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα και μου ανεβάζει το ηθικό. Καλά που το θυμήθηκα τώρα να κλείσω ραντεβού για αύριο.
Και πριν πάω στο δικηγόρο, να περάσω και από την άλλη την Τράπεζα που με πήρανε τηλέφωνο και μου είπανε ότι μπορώ λέει να πληρώνω μόνο σε αυτούς και σε καμία άλλη, και για κάθε 10.000€ ευρώ που θα τους χρωστάω, θα μου δίνουν και άλλα 1000€ επιπλέον δάνειο! Αυτό και αν είναι ευκαιρία!
Μη ξεχάσω να περάσω και από εκείνο το μαγαζί κινητής τηλεφωνίας, να πάρω εκείνο το καινούριο κινητό με την κάμερα των 5.1 megapixel. Μα, για οικονομία θα το πάρω, για να μη χρειάζεται να αγοράσω φωτογραφική μηχανή για το καλοκαίρι. Εντάξει, και η παλιά μου η ψηφιακή τραβάει φωτογραφίες αλλά όχι σε τόσο μεγάλη ανάλυση. Δηλαδή αύριο που θα περάσω τις φωτογραφίες στο Laptop, να μην τις βλέπω σε μεγάλο μέγεθος; Ε, αν είναι έτσι, τι ζούμε ρε παιδία, δηλαδή σε 20 χρόνια από τώρα, ούτε μία φωτογραφία της προκοπής να μην έχουμε να δείξουμε στα παιδιά μας; Τι είναι η ζωή; Ένα σύνολο από αναμνήσεις είναι.
Μπορεί να γεννηθήκαμε φτωχοί, αλλά δεν θα πεθάνουμε! Η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Μια ζωή την έχουμε!»
( Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι τελείως συμπτωματική )
Δημοσίευση σχολίων μέσω RSS feed
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|