Οι διαρκείς αναβολές των υποθέσεων στα Ελληνικά Δικαστήρια ως λόγος καταδίκης της Ελλάδας

Συντάχθηκε απο τον/την Θάνος Ρόζου | 14 Αύγουστος 2010

Πάλι αναβολή; Αυτή την ερώτηση κι αν έχουμε συνηθίσει οι δικηγόροι να ακούμε! Κι αν για εμάς οι συνεχείς αναβολές στη συζήτηση των υποθέσεων στο δικαστήριο είναι καθημερινότητα και δεν μας προξενούν απορία, παρά μόνο αγανάκτηση, εντούτοις ο πελάτης, όταν του αναφέρεις ότι η υπόθεσή του αναβλήθηκε ή θα αναβληθεί, θέλει να ακούσει μία καλή δικαιολογία. Ο λόγος βέβαια της αναβολής πρέπει να αφορά πάντα μόνο τον αντίδικο ή το δικαστικό σύστημα και ποτέ τον απολογούμενο στον πελάτη του δικηγόρο, αλλιώς μαύρο φίδι που τον έφαγε.

Επιπλέον, η υποβολή αιτήματος αναβολής είναι ο βασικός τομέας άσκησης των νέων και ασκουμένων δικηγόρων, καθώς τις περισσότερες φορές επωμίζονται αυτοί το βάρος του δύσκολου αυτού έργου. Όπως λέει και η λαϊκή ρήση: «it's a dirty job but someone's gotta do it».

Οι λόγοι της αναβολής ποικίλλουν. Ενδεικτικά αναφέρω τους παρακάτω πιο συνήθεις:

Απουσία του συνηγόρου του αντιδίκου σε άλλη πόλη: Ο συνήγορος του αντιδίκου τυγχάνει να απουσιάζει κατά την ημέρα της συζήτησης της υπόθεσης σε άλλη πόλη, είτε για προσωπικούς λόγους είτε για να παραστεί σε κάποια άλλη υπόθεση στο οικείο Δικαστήριο. Αν τηρήσει τους βασικούς κανόνες συναδελφικής συμπεριφοράς, σε ενημερώνει εκ των προτέρων, άλλως το μαθαίνεις από κάποιο συνεργάτη του ή από τον ίδιο τον αντίδικο, κατά τις 2:15 το μεσημέρι, όταν πια ήρθε η ώρα να δικαστεί η υπόθεση.

Απουσία του μάρτυρα του αντιδίκου: Ο βασικός μάρτυρας του αντιδίκου, ο μάρτυρας κλειδί, αυτός που γνωρίζει την υπόθεση απ' έξω και ανακατωτά, ο αυτόπτης, αυτός που θα δώσει τη λύση στην υπόθεση, αυτός που θα κάνει με την μαρτυρία του την αλήθεια να λάμψει, ΔΥΣΤΥΧΩΣ είτε απουσιάζει για προσωπικούς λόγους σε άλλη πόλη, είτε αρρώστησε (δέον να προσκομίζεται ιατρική βεβαίωση) και ως εκ τούτου δεν μπορεί να καταθέσει....

Ασθένεια του δικηγόρου του αντιδίκου: Ο συνάδελφος ασθένησε και δεν δύναται να παραστεί. Ε, τι να κάνουμε, κι εμείς οι δικηγόροι άνθρωποι είμαστε και αρρωσταίνουμε.

Αδυναμία προετοιμασίας της υπόθεσης από το δικηγόρο του αντιδίκου, επειδή ο πελάτης του του έφερε το δικόγραφο στο γραφείο το προηγούμενο βράδυ: Πρόκειται για έναν ασθενή πλην όμως αποτελεσματικό μερικές φορές λόγο αναβολής, ιδιαίτερα εάν η υπόθεση είναι πρωτοείσακτη (δικάζεται δηλαδή για πρώτη φορά, χωρίς να έχει προηγηθεί αναβολή).

Αποχή (απεργία κατά το κοινώς λεγόμενον) δικηγόρων: Το πιο δύσκολο σε αυτήν την περίπτωση είναι να εξηγήσεις στον πελάτη ότι η υπόθεσή του αναβλήθηκε επειδή έτσι αποφασίστηκε από τον οικείο Δικηγορικό Σύλλογο και είσαι υποχρεωμένος να συμπλεύσεις με την απόφασή του αυτή και όχι επειδή αποφάσισες εσύ ειδικά, κατά την ημερομηνία που δικαζόταν η δική του υπόθεση, να απεργήσεις.

Απεργία γραμματέως: Ο λόγος αυτός είναι ανυπέρβλητος, καθολικός και σεβαστός. Διότι, γραμματέως απόντος, πάσα αρχή παυσάτω.

Με τους ανωτέρω λόγους που μνημονεύτηκαν ενδεικτικά, αναβάλλονται οι δίκες στα ελληνικά δικαστήρια για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα, ακόμη και για χρόνια, με αποτέλεσμα η δικαιοσύνη στην Ελλάδα να απονέμεται με ταχύτητα χελώνας, ίσως και αργότερα. Η δικαστηριακή όμως αυτή πρακτική των αναβολών, η οποία δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα των δικαστικών αρχών, είχε πρόσφατα ως αποτέλεσμα την καταδίκη της χώρας μας σε αποζημίωση από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου με την απόφαση της 20.5.2010, Τσαγκανού κ.λπ. κατά Ελλάδος).

Ειδικότερα, στις 19.4.2000, ο παππούς και πατέρας των προσφευγόντων αντίστοιχα άσκησε ενώπιον του Πρωτοδικείου Αθηνών αγωγή με την οποία ζητούσε την ακύρωση, λόγω ουσιώδους πλάνης και απάτης, δωρεάς του προς αυτούς. Η συζήτηση που είχε ορισθεί αρχικά στις 10.5.2001, αναβλήθηκε λόγω της πανελλήνιας αποχής των δικηγόρων. Εν τω μεταξύ απεβίωσε ο ενάγων παππούς και την υπόθεση ανέλαβε ο δικαιοδόχος του Σ. Τ., ο οποίος στις 14.5.2001 επέσπευσε τη συζήτηση που ορίστηκε για τις 31.10.2002. Κατά τη δικάσιμο αυτή το δικαστήριο ανέβαλε την υπόθεση αυτεπάγγελτα. Στις 4.11.2002 ο Σ. Τ. επιμελήθηκε του ορισμού νέας δικασίμου, η οποία ορίστηκε για τις 10.11.2004, οπότε η συζήτηση ματαιώθηκε λόγω των ευρωεκλογών. Νέα δικάσιμος ορίστηκε για τις 9.6.2005, κατά την οποία η υπόθεση αναβλήθηκε με αίτηση των διαδίκων. Η νέα μετά ταύτα δικάσιμος που ορίστηκε για τις 31.1.2008 αναβλήθηκε και πάλι λόγω της κηδείας του Ελληνα Αρχιεπισκόπου.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, με τις σκέψεις ότι στην έννοια της δίκαιης δίκης που εγγυάται το άρθρ. 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ περιλαμβάνεται και η έκδοση της απόφασης εντός λογικής προθεσμίας, δέχθηκε ότι παρόλο που οι δικαστικές αρχές της Ελλάδος δεν ήσαν υπεύθυνες για όλες τις αναβολές, δεν παραβλέπει ότι πέρασαν δέκα περίπου χρόνια και η υπόθεση, παρόλο που δεν προκύπτει ότι ήταν περίπλοκη, βρίσκεται ακόμη στον πρώτο βαθμό. Έτσι, δέχθηκε την προσφυγή και καταδίκασε την Ελλάδα να καταβάλει στους προσφεύγοντες το ποσό των 14.000 ευρώ για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και ποσό 1.500 ευρώ για δικαστική δαπάνη.

Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο της απόφασης στη γαλλική γλώσσα κάνοντας κλικ εδώ.

Συμπεραίνουμε λοιπόν εκ των ανωτέρω ότι η συνεχής αναβολή των δικών για μεταγενέστερη δικάσιμο λειτουργεί επιζήμια όχι μόνο για τους διαδίκους αλλά και για το ίδιο το κράτος. Είναι βέβαιο πλέον ότι, εάν δεν ληφθούν μέτρα, η ελληνική πολιτεία θα κληθεί στο μέλλον να καταβάλλει αποζημιώσεις σε διαδίκους που θα προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για το σκοπό αυτό. Ιδιαίτερα εμείς οι δικηγόροι πρέπει να αναζητήσουμε τις ευθύνες μας για την κατάσταση αυτή και να πιέσουμε προς τη σωστή κατεύθυνση για την ανατροπή της, πάντως όχι προβαίνοντας σε άλλη μία αποχή...